آب در هاون خویش کوفته ایم عمر بی حاصل خود سوخته ایم

نرد عشقی به کسی باخته ایم با غم بی ثمری ساخته ایم

گرچه با اهل جهان کاری نیست اندکی در بن ما باری نیست

بهر ماندن به سرا جائی نیست زنده ماندن به عبث  تابی نیست

عمر خود دود بکردیم که رفت ذره ای مهر بکردیم که رفت

در دل خلق خدا هیچ نرفت بی خود از خویش بریدیم که رفت

راما کمالیان 

امشب از سفینه ی زمین

پرتاب می شوم

به سمت ِ فضای نادیده ی تبشیر

خلسه وار

و جام ِ تهی بوده ی تنم، لبریز

کج شده ، سر ریز ، می ریزد

درون ِ دهان ِ شیر

می بلعد ... تمام ِ موجودیت ِ مرا

نیست می شوم ، نیست

اما کیست ؟؟

آنکس که می گریزد

در دشت ِ تن ِ تفدیده ی نخجیر

دست می برم به عجزی در التماس

آهوی روح ِ مرا مگیر!!

بگذار تب کنم

به شوق ِ دیدنت ،تبگیر ،ای تقدیر

2

..خدایا نمی بخشمت

چقدر !!

مامور قبض ِ روح در جهان داری

..

شبنم