شقه می شوم

نیمم برای تو

نیمی دگر ترا

دهان باز کن !!

تمامم را بلعیدی ؟؟

حتی کرم های ذهنم را ...

حالا

در چشم تو وول می خورند

وقتش نشده........ سیبی دگر طلب بکنی ؟

شبنم

یک غزل تا دم ِ دروازه ی صبح که بخوانم کافیست

تا بنازم به سر ِ سرکش ِ مست ِ مغرور

و بتازم به دل ِ تاریکی

مثل یک بختک شوم

مهر داغی بزنم پیشانیت

گر چه تو می دانی

همه ی دلخوشی ِ بازیها

به تو وابسته شده

به تو ای بازیچه

یویوی پیچیده بر نخ ِ این دل ِ عاشق پیشه

دل ِآفت دیده عافیت می بیند

اگرش باز به بازی ِ شبانگاه

تو دعوت بکنیش

بکنی یا نکنی ؟

شبنم

بیا زندگی را به سبکی نو و سبز

ورق بزنیم

و میخی به شادی

به درهای غمبار ِ لق بزنیم

فلق را که پیمایشی کرده ایم

دوباره سری بر مزار ِ شفق بزنیم

شبنم

آخر نگفتی ام به کجا ؟

خانه داری ای ابلیس!!

گفت: در دل ِ تو

هرگاه به سوی آنکه .....

 ترا ترک گفته می روی

روی از تو برمی تابد

دلت می لرزد

آوار ِ مرگ بر سرم خراب می شود

آنجاست که می میرم

اما باز

به خشم غرور ِ لگدمال ِ تو

حیاتی دوباره می گیرم

شبنم

اگر خورشید را در کف دست راستم بگذارند

و ماه را در دست چپم

ترا با دندان نگاه خواهم داشت

قربان کوچکی اندامت بروم

که قابل حملی

پیر زنی حریص با دندانهای مصنوعی

شبنم

ترا نگفته ام؟

که قبله ی دل ِ منی

کج مدار؟

هر بار که بخواهم

دو رکعت نماز ِ عشق بخوانم

رو بسوی تو کنم

لب بر مهر ِ لبان تو می نهم

سجده بر سجاده ی تنت

با حضور ِ حضرت ِ تو

تصویر ِ زندگی ام تمام رخ و رنگیست

بی تو نگاتیوی سیاه و سفید و نیم رخ است

سرد که غبار ِ گذشته ی حرمان

بر آن نقش می بندد

هر بار مکبر ِ سرودهای عاشقانه ام را می گویم

که قد قامت ِ عشق را

به بلندای تماشایی قامت ِ تو

بدوزد

در حجله گاه ِ حریری ِ ذهنم

جا خوش کرده ای

لمیده بر تخت ِ پادشاهی

و بر اقلیم ِ وجودم

حکم می رانی

سلیمان وار

منم بلقیس

ملکه ی صبایی که

تخت و تاجش نیست

خراجش نیست

تا کام از او بستانی

تنها نقطه ی اشتراک ِ من در تو

فهم ِ زبان ِ وحوش است

که هر دومان می فهمیم

ای وحشی ِ رمیده ز ِ من

منی که

هاجر وار با پای دلی زخمی

هر باربسوی سراب ِ تو دویده ام

گرچه

عبرت نمی گیرم اما ..

می دانم !!

قطره ای زمزمه ی زمزم ِ عشقم

روزی سیراب می کند

همه ی تشنگان ِ جنون را

آخر

دیشب خواب دیده ام

مرا به دارالمجانین می برند

به جرم ِ عاشقی که سوخته است

دل ِ خویش و سوته دلانی

چند.........

شبنم

گفتگوها دارم

عشق بازی

دل نواری

نردبازی

دل گدازی

گاه خاری شده در چشم ترت

گاه چون یک نفس از عطر پرت

تو که دیوانه مرا می خوانی

ز چه

دیوانه

به گرد تن من می گردی

تن من زخم غریبی دارد

که زچنگال وجودم خونی است

بنگر این زیبایی

که به روحم جاریست

تن زخمی منم

به مثل

 چون

خاریست. 

شبنم شیروانی