شاعر حال ِ نوشتن ندارد

طبیب بیاورید!!!

بیا و چون درخت شو

و خستگان ِ رهگذر

 به سایه ات پناه ده

و یا زلال چو جویبار و

 از محله های دل عبور کن

بسان ِ کوه

که میخی است نهاده بر زمین

فراز دار و با نشیب

فراز در مقابل عدو

فرود در مقابل خدا

 

شبنم

سال 1380

جز تو در این شهر یکی یـار نیست جــز تو مــرا با دگــری کار نیست

جـز دل تـو با دل مـن سنــگ نیست چون دل من هیچ دلی تنــگ نیست

هـر چه دلت سنگدلی بسته کــار ایـن دل مـن با تو بد آهنـگ نیست

گــرچــه جفا پیشه کـــنی با دلــم بی تــو دلـم مـرغ شباهنــگ نیست

بــــــی رخ تـــو نــــور دو دیــدم رود مهـر تــو را جــار زدن ننـــگ نیســت

چـون تـو نباشـی دگـری جـای نیست گرچه دلت چون دل یکرنگ نیست

هیــچ نخواهـــی کــه ببینــی رخــم دوری مـن با تو کـه فـرسنگ نیست

هر چه که خواهی بکن این ظلم بیش نیـک بدانـم دلــت از سنــگ نیست

دوش ســر کـــوی تــو واعــظ بگفـت رو که در این دیر دلـی تنگ نیست

مــــن بــه ستــوه آمــده گــفتم فــلان هیــچ دلـــی بــا دل من جنــگ نیست

هـر چـه جفـا کــرد وفـــــــــــــا پاسخش عشق من اینگونه که بی رنگ نیست

شــرح دهـــــم بــــــا دل خــود از فــــراغ صــوت حــزینی ست که آهنـگ نیست

ایـــن دل مــــن سخـت ببندســــت مهـــر

بـــر دل آن یـــار کــه دلتنـــگ نیســت

راما کمالیان

جگـــــــرم زرد ِ آب می آرد

دملـــــی گشته آب می آرد

رنگ ِچشمان ِتو شرارت خیز

بر تنـم شـــرم ِ ناب می آرد

 

شبنم

یکی آمد
مرا رنجاند
از درد
نمی دانم
چرا ؟
..........
تفدیده بُـد ،این آهن ِ سرد


2

دلم هوای خوشی دارد

به ناخوشی

نمی... گذرااااااانمش

اگر چه حدیث دشمنی ها مکرر شد

ببین!!!

 بید نیست این درختی که

می شناسی اش ...

شبنم

بر تو چه رفته است
که چونین زار می زنی؟
چون واژه های لاغر و گرسته از معتات
تو خالی و نزار می زنی

2
وقتی هیجان ترا در بر می گیرد
تمامی حس ِ مرا ....
آتشت بر آب می کند

3
در زمستان هم جیک جیک ِ مستانه را
ول نمی کنم
اگر چه توشه ام نیست
بهر این هوا سردی

4
خشک که نیستم
گر تو بسوزانی ام
دود می شوم به چشم ِ خودت

5
لب ِ شکرینم گر که نمک پاشد
نمک پاشی نیازت نیست
تا زخم مرا ضخیم تر کنی
دیگر نازت چیست ؟؟
خمارت خار می سازد
افسون ِ فسانۀ دیوانگی ِ مرا
خوبتر نگاه کن!!
این منم شیرین لب ِ نمکین مقدار ِتو
تلخ گفتار ِ دیگران
شبنم

6
نان ِ سنگک به صبحانه می خری برایم ؟
که سر سفره ات با سنگ هایش
یک قل دو قل... بازی کنم ؟
و تو با چوب خطی که نان می خری
هر بار چوب زنی انگشتان ِ ظریف ِ مرا
بگویی ام چوب خط صبرت پرشده است
باید فراموش کنم چرحاندن ِ ترا بر انگشت ِ کوچکم و
بازیچه نکنم ترا ؟!!!

شبنم

1

قطعه ای از او

با من بود

بوی هجر می آمد

از ضمیر ِ تندیسش

 

2

این دل چه قنج می رود

از بویی که یاد می آوردش

به مشام

 

3

دور که می شوی

روشن تر می بینمت ، زیبای زیبا

در تاریکخانۀ  چشمانم

زشتی هایت در نقطۀ کوریست

پیدا

واویلا!! از این همه نیمۀ  پر ِ لیوان

باز دارم خوشبین می شوم

هی !!

خون ،  بــُدو

درون ِ چشمانم

می خواهم به اعتدال نگاه کنم

در منطقۀ حــٌارۀ  هجران

هی !!

اشک بریز ، بر دامان ِ بی تابم

می خواهم دُر فشانم

 

 

4

گریزم نیست

تو ناگزیرم می کنی

که بگریزم

..

این دشت ِ فراخ را

از هر سو که دویده ام ، به تو رسیده ام

که پهن گشته ای

یله

در سایه سار ِ آفتابی ِ این قامت

به عمق ِ ظلمت ِ دلی مغرور

که شکسته ام

…

و من دلم را به هیچ احدی وام نداده ام

هرگز

حتی قرض الحسنه

چرا که حسنی ندارد در اعتلای بیداری

پس هشدار!!

ای مغرور ِ پر فریب

از بس حنایت بی رنگ است

بر دستان ِ هیچ عروسی ، حنا نخواهی بست

زبانم سوخت از این کلمات ِ داغ

دهانم را بگویید

آتش بس.

 

شبنم