به من نگویید

که بیداری ام

ز چیست

به من بگویید

که این بیداری

ز اوهام کیست؟

من

یا

تو ؟

##

درب مکتب خانه را بستم

شاگردان خموش

بس که دیشب

خون تاکم

خون فشان کردند نوش

مهر جمعه می زنم

بر سر در هر روزه اش

تا فلک سازم

شاگردان خودخواه چموش

##

من صوفی ام

که صاف

انعکاس نور الوهیت

در من پیداست

گرچه عرفان نخوانده ام

می فهممش 

به الفبای جان خویش

یک تکه بزرگ

از آینه حقیقت

بدست دلم

که هرگز نمی شکند

با هر خراش روزگارمخوف

صاف تر شود

در هر تراش حوادث تلخ و

در وقت ناگوار مچاله شدن دلم

تصویر های ناپیدا

در پشت نقره اندود آن

مشهود می شود

که به من

ثابت می کند

این من فارغ از تنم

جزیی از حقیقتیم

حقیقت ابدی خدا

که به هیچش

التجایی نیست

جز او

سرآمد خوبان خوب

خدا

پس حاجتی به غیر نباشد

در گذر

##

باید به سوی خدا

 بروم

گر مرا نپذیرد

ز همه جدا

بروم

در صبحی علی اطلوع

وقت سحر

گرگ و میش

تاریک و روشن هوا

وقتی همه جز بندگان خدا

و آنانکه از درد روزگار

بخود می پیچند و

خواب ندارند و بیدارند

باید

به پیش خدا

بروم

شایسته است

بخاطر حبه نباتی که

از پس آن آب حیات

دوش

به من داده است

سپاسش گویم

باید به پیش خدا

بروم

باید

شبنم

آنوقت های

نچندان دور

که عاشقانه

مردی مرد را

می ستودم

به شیوه زنانگی

در آخرین قهر و آشتی های

مکرر زمان

وقتی با روی پشیمانی

به دنبالش دوان شدم

و زار و نزارگریستم

که

مرا ببخش

سنگ ریزه ای نثارقلب مجروح وعاشقم کرد

که

دلم عمیقا شکست

بعد از آن

همواره

پیش خود فکر می کردم

چه خار جفایی در دلم

 خلاند

اما بعدها

که سرگذشت ناله ها و ضجه های

مردان مرد را شنیدم از پس هجر

فهمیدم

که من برایش

چقدر عزیز بوده ام

حال آنکه نمی دانستم

مردی عاشق و نژند می گفت:

وقتی امید وصلی نمانده است

کوچکترین شعاع اتصال به  معشوق

مرگ تدریجی ی عاشق است

برای مرد

پس مردان محکم و استوار و بالا بلند

می برند این

آخرین نخ ضعیف امید را

که نمیرد دلی

به حسرت شوقی محال و

دست نایافتنی

که هیچ نیست

محققش

گرچه برای ما زنان دچار

کورسو روزنه ای

که بیابیم

 خوش نقش و  نماست

زیرا بر آن

 چشم می دوزیم

تا همیشه عمر خویش

دلبسته می مانیم

می سازیم

از آن

نقطه اتکاء خویش

آری

مطابق طبیعتمان

یکی بیشتر

زیادی  است

برای ما

زنان

شبنم

مرغ هوای دلم

هوای پرکشیدن داشت

اما

به یکباره

آبله مرغان گرفت

حالا

به کنج قفس تنهایی اش

نشسته است 

به خیال پرواز

دلخوشست

$$$

اینجا

تاولی در دلم

نشسته

آبسه می کند

مدام

اما هیچ

نمی ترکد

سوزن جفا کجاست؟

این چرک و خونابه ترس و تردید

دارد خفه ام می کند

باید

بترکانمش

$$$

با هر که دویدم

مرا درید

وقتی فرصت از خط

پریدن دادم

به او

$$$

دهانم

تلخ شده است

باید به کام

فرهادم

شیرین کنمش

اما دریغ

...

یوسفم

باز گمگشته

باز

به کنعان

نمی آید

$$$

چنان بر او

سخت خواهم گرفت

که بشکند

الماس سخت دلش

به ناخن تدبیرم

آخر من

زنی

 مدبرم

$$$

وقتی عصبانی ام

دهان شعرهایم

کچ می شود

کلاه را کج می گذارم

بر سرم

و

نگاه تصویر هایم

کج کج است

مدار راه رفتنم هم

کج است

زیکزاک

$$$

امشب مرا

چه شده است

پرهای شعر من

یکی یکی فرود می آید

انگار

وحی ای

نازل شده است

بر من

یک الهام

شاید نشانه هایی

در پس و پشت

ابرهای کینه توز

نهفته است

نه

من نمی بارم

زایشی

در من شکل گرفته است

گویا

جغدی بر ویرانه دلش

می خواند

و من

نفیر نفرت بارش را

با حلقوم

شعر خویش

فریاد می کشم

انگار

اژدهایی در

دهانم تنوره می کشد

هان که منم

رستم دستان

پهلوان عیان

بنشسته بر تخت روان

بس است دیگر

مردمان

راحتم بگذارید

مغشوشم

و مدام

در نوسان

ارادتمند - شبنم

پاندول

عشق های ساده

یک روز

می میرند

بسادگی عاشقان ساده لوحش

عشق هر چه

 پیچیده تر

مانا تر

چون اسارت مادام العمر

خوش بحال من و تو

که پیچیده

عاشق همیم

شبنم   

مهرت به مسجد دلم

محراب خواهم کرد

باید به موذن شعرهایم

بگویم عاشقانه تر

اذان کند

شبنم

کمی مرا

 بتکانید

خاکی ام

بوی مرده ی

برخاسته از گور

می دهم

##

هر بار

که سالگشت وفات مادرم

بوده

من با او

قرار ملاقات برزخی

داشته ام

هر بار

می میرم

زنده می شوم

باز

خوش بحال مادرم

که به یکبارگی

مرد و رفت

آنکس که

گفته اند :

هزاران جان داشته است

گویا

منم

شاید

ناف مرا

نیم بسمل

بریده اند

##

سرخوش آن روز

که ما را

به جفایی

 بکشند

به جفایی که

نه

بل بهر خظایی

بکشند

سینه را هم

سپر هر دو بلا

می سازیم

##

بیا ای شور مستی

مست بگذر

اگر

با من هماوردی

 تو دیدی

هست

بگذر

شبنم شیروانی

سهراب

مرا می گفت :

خودت را بزرگ نبین

که

کله پا می شوی

درون چشمان او

نگریستم خوب

دیدم

تصویرم

واژه گونه است

راست می گفت !!

شاید در چشمش

بزرگ شده ام

که تصویر مرا

وارونه می بیند

با همه تواضعم

مرا خودبزرگ بین

خظاب میکند

شبنم

مراقب حرف هایت

باش

ای مدعی بلندای بی بدیل

وقتی گفتی:

ترا دید می زنم

حس حقارتی

در من

بزرگ شد

من

 بارها شنیده ام

می گویند:

با آن کسی که

ترا حقیر بشمارد

دم خور مشو

این را که

 می دانیم !! ؟

شبنم

خطر خطور کرده

به ذهن خطیرم

خاطرم خطریست

دارد

به مخاطره می افتد

اما

شکایتی نیست مرا

که نیست

آیت فدایت شوم است

به غایت

در نهایت صدایت

که موج می زند

مرا دریاب

شبنم

به اینجا هم سری بزنید

http://parazit.blogfa.com

انا اعطیناک الکوثر

فصل لربک وانحر

ان شانئک هوالابتر

ای فاطمه ای دخت پیمبر

ای بهر علی چشمه گوهر

خود سرمد اثنی عشری تو

آن شیردلان مجمع اختر

تو همره آن شیر خدایی

کز جود تو شد حلم مصور

قربان تو ای طاهره جانم

ای زوج نکو در بر صفدر

تو مادر آن دخت خطیبی

نامش شده زیب همه دفتر

محبوب تو آن ذات تبارک

تمثیل تو آورده به کوثر

صدیقه کبری که بجز توست؟

ای فسخ کن شیوه ابتر

پهلوی ترا کینه شکسته است

شلاق زدت قنفذ کافر

از ما تو جدا گشتی و رفتی

در عالم ارواح تو انور

از ما تو جدا گشتی و رفتی

ای اسوه زن بودن بهتر

شبنم شیروانی

( شهین داودزاده )

سال 71

سلام

 همسفرسفرهای دور و دراز من

سفرهایی چنین تا شدن

نه بودن

تو

تن عریان واژه هایت را

 در رودخانه ای سپید

 به شیوه ای عیان

غسل تعمید می دهی

 به بیان

و من

خسته ام

پای دلم زخمیست

کوله بارمان

 بس سنگین است

بگذار

بگذاریمش به زمین

این عقده های گره شده

 در دل را

من هوای دویدن دارم

به مقصدی روشن

اینجا

 بس تاریک است

هوای دلم

که قوتش

نور بوده است

گنجایش دنیا را

از خویش

نمی خواهم

زان رو

که دنی تر نیست

این شرشر مستانه

ریزد همه ریزش ها

از شرم وجود زن

گر خیز برآرم من

از خیزش خیزش ها

شبنم

من تنها

تنا بنده ای هستم

که خود را خدای می دانم

زبانم را گاز می گیرم

آخ!!

خدای که نه

جدای از خدای هم

نمی دانم

از بس

غوطه خورده ام

به دریای جنون مکاشفه ام

مکافاتم چونین شده است

ذره ای

از خدا

درون خود

کشف کرده ام

که مرا چون سپند

برآتش نشانده است

اما

چه حیف

هنوز

در ابتدای

هفت خان

رستم حقایقم

شبنم

نام سرخپوستی مرا

رقصنده با گرگ می خوانند

آخر

 من

با هر آهنگی

رقصی عجیب می دانم

از شعر نفرین نامه ات پیداست

سوتت نه سوت

بل شیپور است

شیپور شیپورچی حاکم

که

اخبار دهکده مجازی را

بر مرد و زن

تقریر می کند

حالا

خود دانی

بزن سوتت را

من هم می رقصم

با زوزه تو

گرگ

شبنم  

این همه آدم و حوا

 آنوقت همه تنهایند

آدم تنها

حوا تنها

ای خدا منجی ای بفرست

که با همه آشنا باشد

یا که ردپایی

 از خود خود خدا باشد

شبنم

مرد کور عصا بدستی

به عربده

به زنی بینا

می گفت :

یا مرا بخواه

یا ترا هم کور می کنم

به گفتن ناسزا

یا مرا بخواه

یا ترا به پیکان تهمتم

کور می کنم

با همین عصا

شبنم

غبار گامهای استوار تو

که پیچیده در فضای ایمان است

هنوز

ریه های ظلم و بیداد را

خراش می دهد

تو رود هماره جاری

و دریای پیوسته متلاطمی

ای ستاره دنباله دار

دیگر جایگاه پایمردی خالی نیست

ایمانی را که در باغچه دلهامان کاشتی

هر روز گل می دهد

بر بال کدامین کبوتر

 اینگونه تا عرش رفتی

که زمینیان سفر کرده بر ماه

هنوز مبهوت عروج تو اند

کلامت چه بود ؟

جذبه فراتر از جاذبه زمینی ات

استکبار را بر زمین گرم نشانده  است .

شبنم شیروانی ( شهین داودراده )

دوشنبه 20/4/70

چنان صادقانه

 باورت کردم

که بعد رفتنت

حسی درون من

شیون می کند

که بیوه ام

شبنم 

زنی هزار چهره و

عروس عجوزه دهر

که می گویند

خیال می کنم

مرا خطاب می کنند و با منند

از بس

ناسزا

بسزا

شنیده ام

به جمیع واژه ها

مظنون گشته ام

باید به پیش یک روانشناس بروم

دارم تباه می شوم

به عیان

شبنم

این گدا کیست؟

که بر تخته سنگی نشسته است

بر آب

سرش را بر چوبدستی عصا زده است

یعنی که

پای دلش زخمیست

ترحم کنید

 لقمه ای لبخند

یا شاید هم  

تکه ای از

 گوشت تن برهنه زنی

الحق که

سیرمونی ندارد

این زوار

که با تن برهنه اش

مدام می رود

 به زیارت خورشید

هر بار که خورشید در پشت ابر

از او روی برتافته است

چوبدستی اش کوبان بر زمین

شعرها و نفرین نامه های ناسزا و دلخراش

تصنیف می کند

چونان گدایان طلبکار روزگار

شبنم

آشتی هایم کودکانه است

کوچک چون حضور صغری

اما

قهرم پیرانه است

 بزرگ بسان غیبت کبری

چقدر برایت

" صغری کبری بچینم"

ش ب ن م

از بس به معنا خو کرده ایم

صورت واژه ها راغلط می نویسیم و

کم سو کرده ایم

ش ب ن م

 به من می گفت :

شعرت ... (فلان) شعر است

از بس جنسش خراب بود

باید بگویم

به انواع  اجناس زن و مرد

شیشه خورده را هم

اضافه کنند

ش ب ن م

شبنم دختر دل شکسته سرشکسته ایست

از بس دل شکسته است دله

دلی نیست که بتپد برایش یره

هی می کند دلخون

دل مجنون را

این لیلی وش مونث مجنون

باید شکست دل سنگ و خارایش را

به تیشه فرهاد

ای داد بیداد

فرهاد هم که تیشه اش شکسته شد

حالا چه کنیم

بهتر است

دلش را پاره پاره کنیم

با واژه های تیز

شمشیر دو  زبانه زبان

که هم چاک دهن شمشیر زن را

گشاد کرده است

و هم

دل شبنم را پر خون

شبنم شیروانی