یک شب ز  معبر سخت زندگی

 عبور خواهم کرد

بعد از آنکه لحظه های پریشانیم

 مرور شد

آنگه که آسمان هوسهام

باوری نزاد

آنجا که تهی از حجم بودنم بودم

آنجا که سوی شدن گشتم

آخر ز معبر سخت زندگی عبور خواهم کرد

یک شب ز تیغ حوادث که خون چکید

با مشعلی بدست

با چشم نم زده از قطره های اشک

وقتی که در نهایت عجز خویش

لرزیدم از نسیم

آن لحظه ای است که

فرو ریزد آوار زندگی

آنجاست که تهی می شوم

از تراکم شهین

شبنم شیروانی ( شهین داودزاده )

به تشييع جنازه قلبم

بشتاب

مرا

با دستهای مهربان خودت

به خاک بنه

دلم به زیر غبار فراموشی ات

چال نما

برای همیشه

سپس برو

چهار شب از مرگم گذشته است

اما تو

برای تلقین عشقی که

از آن جان سپرده ام

نیامده ای هنوز

شبنم

مرا

به دروازه های مهر خویش

راهی کن

تا هر بار

ترا بگویمت ای

دوست

مهرت حلالم کن

این جانم

بگیر

از آن تو

بستان

این شبستان تن بی قرار مرا

تمام غصه های عالم حل می شود

که اگر

من ترا خط نزنم

تو مرا

بیا به موازات هم بدویم

می دانم که

قد و قدرمان برابر نیست

اما

بیا به موازات هم بدویم

اگر نرسیم بهم

ملالی نیست تو در کنار منی

می بینمت هوشیار

نمی خواهم در طول هم باشیم

من بدوم و جلو بزنم

و تو

عقب باشی

یا بعکس

بیا به موازات هم بدویم

شبنم

دلم بسیار غمگین است

دلیلش حسرت و کین است

شکستم من بتان بسیار

دریغا.ناشکسته

این بت چین است

بتی سنگین دل و مغرور

که دل را برده در یغما

به  دیشب حس گرفتم

بشکنم او را

کمرتا شد .شکست

از داغ مهجوری

چه سازم با فراغ او

چه سازم با غم دوری

من نور نافذم

لیزر

که در برخورد

با هیچ مانع سختی

نمی شکنم

حتی

منشورهای شیشه ای

هم

از شکست من

عاجزند

من نور نافذم

لیزر

شبنم

بسان نی لبکی چوبین

که هیچکس در او

نمی فوتت

هوایی

 ز شاهراه وجودم

نمی زند

بیرون

پس

صدایی

نمی کندت

دلخون

ای مجنون

شبنم

http://7download.parsaspace.com/madar0daraje.zip

کاسه کوزه هایت را

 جمع کن

از مقابل خورشید

برو کنار

بگذار به دیگران هم

نوری بخورد

با تو ام

با تو

هی

تو که

عینک دودی زده ای و

آفتابت  آرزوست

مگر غضنفری

که

"زن نداشت و دعا می کرد بچه دار شود"

شبنم

As Tiny Eyes

That Can’t See  Big World

I Am Sad

My Heart SHOOK

As

World Shaking In CHINA

Shabnam Shirvani

برای چشمان ریزی که

دنیای فراخ  را

دیگر نمی توانند

ببینند

غمگینم

زلزله چین

دل مرا

هم لرزاند

شبنم شیروانی

از دور دست های خیال انگیز

از لایه های تو در توی فلسفه

فیلسوفی آمرانه و مودبانه

سراغم آمد

با گامهایی پر طنین از

حکمت مشاء

و دست های خالی از خواهش  نیاز

و سری که

به نیچه مایل بود

سری که پوچ شد در من

اندیشه بودنش

بسان مرادش

تنها بازمانده از این

گذر

دو اسپری برفی

و یک عبارت چند حرفی

مانده یادگار

"سکوت مادر مهربانیست"

در غم نبود من سکوت کن

سکوت

چون من

که در غم بی حضور تو

انگار مرده ام

اما فلسفه زیستن

همین

 زندگیست

که نمی میرد

با مرگ هر مرید

زنده تر می شود مراد

شبنم

یکی مرا می گفت :

تو معلمی ؟

گفتم: آری

گفت : می بینم

"شیطان را درس می دهی"

گفتم : خوب

شاگرد تنبلی بوده

کرنش بلد نبود

سجده می آموزمش

من نافرمان گستاخ را که

نگاه کند

خود را دست کم می گیرد

"لنگ می اندازد"

به سجده می افتد

انشاا..

گفت:

"انشاا..

:بز است  "

شبنم

مردی بالای درختی نشست

و از میوه اش چشید

و چون پرنده شد

از شاخه اش پرید

و رهگذران دیگر

به امید چیدن میوه های این درخت

در آیند و روندند

هنوز

اما دیگر

این درخت

به بلندای ارتفاع فکر آن مرد

هیچکس را ندید

که هم قد او باشد و

همترازی کند

در نجوای عاشقانه شبهایش

آخر این درخت

بید مجنون نبود که

شاخه هایش از هر بادی بلرزد و

بیفتد بسان بید

از نگاهایی که رسم عاشقی نمی دانند

همان نگاهایی که

 در چشمان کوتاه قدان قکر زیرسایه اش موج می زنند

شبنم شیروانی

من زنی دیوانه ام

که در غیاب تو

بیماری ام عود می کند

پس همیشه بیا

و درمانم کن ای طبیب

 چه بی نصیب از حضور توام

بی نصیب

راستی ویزیتت  چند است ؟

نگویی به قیمت با قالی هایی که

خر می آورد و رسوایی می برد

و همه جا جار می زند

رسوایی مرا

من این قیمت نازل را

نخواهم پرداخت

به جان عزیزت

ای درخت

تو بیش از اینها برایم

ارزانی

و همیشه می مانی

در قلب پرنده کوچکی

چون من

ای همیشه ایستاده ام

آشیانه محکم ترانه ام

ای درخت

شبنم شیروانی

فرازمند

خوشحالم که

با همه فراز فکرت

مرا نمی شناسی

باز

اما من

 شهره آفاق این شهرم

به طعنه بیخردان

-.-.-.

اینجا

همه من هستند

اما

دروغ می گویند

باور نکن

تن هستند

اینها هستند

ففط یک تن

که می لولند

در خواهش نفسانی مرض گونه

شبنم  

شب خوابیدم

صبحدم

کنار بسترم

شب کلاهی دیدم

هر چه فکر کردم

یادم نمی آمد

آن شب کلاه از آن کیست

آخر

من

در بستر هیچ ذی حیاتی

نغنوده بودم

هیچ

باید به جارچیان قصه های کودکیم سیندرلا

بگویم جار برنند

و امیر قصه هایم

صاحب این شب کلاه را بیاورندش

 اینجا

کت بسته

شاید بشود

کلاهی شبیه تاج خوشبختی

بر سرش بگذارم

شبنم

کاغذ کم آورده ام

مشق هایم زیاد شده است

هر شب جریمه می کنم

خود را

تا انتهای شب هایی که

به تو باج نداده ام

بنویسم دلایل نامرادی ترا

که چرا نامهربان شده ام

و تویی که باز مرا

نمی فهمی درست

شبنم  

سلام

سکوت مرگبار لحظه های بیکسی

چه ساکتی

برایت جیغ بکشم

که بشکند بغضهای مانده در

گلوی گاه این دلت

درون من

وبال تن

خوش خیال من

شبنم

دلم پشمک می خواهد

اما

display ام برفکی شده است

من شاهد انقراض خط های زیادی بوده ام...

که نقطه گشته اند .

البته

بعضی خط ها -

نقطه نشدند.

شدند

خط .خط..

برای همین

دشمن زیاد دارم

زیاد

یک بار از جانب

جلادی که

خط ها را مچاله می کرد و

نقطه شان می ساخت

تهدید شدم

به مرگ

به ترور شخصیتی

که شهادت ندهم

دوستی می گفت

عج جبشان است

خط های کج و سیاه

چهره های مشبک و شطرنجی

که نقطه می شوند

از بس کرم می ریزند

حق به حقدار می رسد

به بیچاره  جلاد

تنوع می یابد

بازارش

بی خیال

شبنم

وبلاگ آوازه خونرنگ بروز شد

http://shabnamshirvani.pib.ir/

به مناسبت هفته معلم